گمان من اینست كه در حوزه آیین ستایشگری اهل بیت ، كار ، به بخش نامه و بروكراسی های معمول اداری ، راست نمی شود !
من البته با تعبیر « دستگاه امام حسین » كه بعضی به كار می برند موافق نیستم !
ما در دین ، اگر هم دستگاهی داشته باشیم ، یكی بیشتر نداریم و آن هم دستگاه خداست !
و اهل بیت مدخل و مسیری هستند برای ورود به این دم و دستگاه !!
بی شك در آیین مدّاحی و ستایشگری اهل بیت ، آسیب ها و آفت هایی رسوخ پیدا كرده و این ، ناشی از این است كه بعضی متدیّنین و زُعَمای هیئات ، گمان كرده اند هر چیز كه بر رونق دستگاه ! امام حسین ، بیفزاید ، مجاز و مطلوب است !
در واقع تمام این آفات و آسیب ها ، از اینجا ناشی شده كه این حوزه را از سایر حوزه های دین ( مثلا فقه و اخلاق ) جدا پنداشته اند!
در حالیكه دین ، به مثابه یك نظام اندیشگی ، یك شبكه درهم تنیده و منسجم است !
قرآن ، در جایگاه مهم ترین منبع معارف دینی ، سرشار است از عتاب و توبیخ كسانی كه دین را پاره پاره كرده و بصورت نقشی بی یال و سر و اشكم در آورده اند !
من در كمال شهامت :D اعتراف میكنم ، محافظه كاری باعث می شود در برشمردن آفت ها و آسیبهای عزاداری امام حسین علیه السلام ، تعلّل و خودنگه داری كنم .
البته این تعلّل و تردید ، دلایل دیگه ای هم دارد . مثلاً شاید بعضی از چیزهایی كه می گویم متّهم به این بشود كه ناشی از سلیقه و پسند شخصی خودم است ( هرچند خودم معتقدم كه نیست )
اما از این یكی نمی توانم بگذرم .
من نمی فهمم چرا باید در مجلس وزین و محترمی كه به نام سید الشهداء برپا شده كارهای جلف و سبكی مثل همین برهنه شدن انجام بدهیم ؟
البته آنقدرها هم بی دین و كافر نیستم كه این چیزها را نفهمم .
حتی گاهی پیش آمده كه سینه هم زده ام !! و یكی دو قطره اشك هم از چشمانم در آمده !! ولی خب نمی فهمم این جور كارها یعنی چه ؟
چرا باید سیمای مجلس امام حسین را مثل حمام های عمومی كنیم ؟
من خوش ندارم این صحنه ها رو تصویر كنم و احتمالاً همه به نوعی تجربه اش كرده اید ، ولی چرا كسی كه آمده در مجلس عزای امام خوبی ها و زیبایی ها ، دلی به نسیم محبت ایشان بسپارد و استخوانی سبك كند ، باید منظره زننده بدن های برهنه دیگران و ... را تحمّل كند ؟
جای حیرت انگیز و تأسف بار قضیه هم اینست كه یك عدّه ، برهنه شدن خود را به برهنه شدن عابس بن ابی شبیب در روز عاشورا مستند می كنند و ادّعای « بیخودی » و « عاشقی » می كنند !!
اینطور اظهار نظرها نشان دهنده اوج كج فهمی و دخالت دادن سلایق شخصی در مسائل دینی است .
در منابع تاریخی تنها آمده است كه عابس وقتی امتناع دشمن را از روبرو شدن با خود دید ، شجاعانه زره و كلاه خُود را از بدن در آورد و بدون لباس رزم به میدان رفت !
اما حضرات ، چون به مذاقشان خوش می آید ، « در آوردن لباس رزم » را تبدیل به « در آوردن لباس » و « لخت شدن » می كنند !
به همین راحتی !!
جای تعجّب و تأمّل است كه مدّاحان بزرگوار ، كه در این دستگاه ! آبرویی پیدا كرده اند ، این نقدهای خیرخواهانه و آسیب شناسی های دلسوزانه را بر نمی تابند و به جای اینكه در صف اول این روشن گری ها باشند ، بر این نقادی ها ، عتاب و خطاب میكنند كه واحسیناه و وا اسلاماه ! آقایان كه مدّعی اند در مجلس عزای اهل بیت ، امام زمان حاضر می شود ، ( كه ادعای به حقّی هم هست ) چرا حرمت حضور و نگاه امام زمان را نگه نمی دارند ؟
آیا در محضر امام زمان ، آدم برهنه می شود و فضای مبارك حضور حضرت ایشان را به صحنه های زننده ای كه می دانم و می دانید ، می آلاید ؟؟
چرا این آقایان در مراسمهایی كه در حضور رهبر انقلاب برگزار می شود ، گوشزد می كنند كه كسی برهنه نشود و كف نزند و ... ؟
خب وقتی باید مراعات حضور رهبر را كرد ، چرا از مراعات حضور امام زمان طفره می رویم ؟!
چه كسی است كه مدّعی شود ، عمق مصیبت اهل بیت را بیشتر از عالمان و عارفان مهذّب دریافته است ؟
كدام عالم و عارف را سراغ دارید كه اینچنین عزاداری كند ؟
در حضور جمع ، برهنه شود و بالا و پایین بپرد !!
حقیقت عزاداری اهل بیت ، دو چیز است :
اول : محزون بودن
دوم : نمایش این حزن !
منظورم از نمایش حزن ، رفتارهای شكلی است كه برای برپایی عزاداری انجام می دهیم . مثل روضه خواندن ، سینه زدن ، زنجیر زدن و متاسفانه گاهی ، برهنه شدن و قمه زدن !!
من حق ندارم در مورد حزن قلبی این عزیزان قضاوتی بكنم . هیچ كس حق ندارد ! خودشان می دانند و اباعبدالله و خداوند !
اما در مورد چگونگی نمایش این حزن حتماً ملاحظاتی وجود دارد .
بی سلیقگی و كج سلیقگی در نمایش حزن و اندوه در عزای اهل بیت ، باعث می شود در بعضی افراد دلزدگی و دافعه ایجاد شود .
و این اصلاً خوب نیست !
تازه ملاحظات بین المللی را در نظر نگرفتم !! متوجّه هستید كه ؟
پ.ن اول : دلم لك زده است برای محرّم هایی كه در روستای آباء و اجدادیمان ، در كنار پیرمردهای روستا ، عزاداری می كردیم .
چقدر ساده و بی پیرایه ، عزاداری می كردند ...
حالا اكثر آن پیرمردها از دنیا رفته اند و آن فضای سنتی و نوستالژیك را سالهاست تجربه نكرده ام ...
زینب مضطرم ! الوداع ! الوداع مهربان خواهرم ! الوداع ! الوداع ! ...
دلم لك زده است ...
پ.ن دوم : یك چیزكی در مورد این خبر و نمایش چهره مبارك حضرت ابالفضل العباس در سریال مختارنامه ، اینجا نوشته ام كه البته در جایگاه یك پست وبلاگی و نگاه رسمی و قطعی من نیست ! تنها یك ملاحظه ای است كه می شود خواندش و بهش فكر كرد ! همین !
امیدوارم مستوجب تندمزاجی های برخی دوستان نباشم !!
نسخه چاپی
ارسال به دوستان
ذخیره 
